spółgłoska

spółgłoska (językozn.)

Definicja

spółgłoska to dźwięk mowy ludzkiej wytwarzany w wyniku interakcji powietrza z wargami, zębami, językiem (jego powstaniu towarzyszy przeszkoda na drodze powietrza wydychanego z płuc); prawie wszystkie spółgłoski tworzą opozycyjne pary: dźwięczna — bezdźwięczna

Słownik synonimów tożsame znaczeniowo (zastępcze słowa)
Przykłady użycia autentyczne, starannie wybrane, zobacz też na blogu
Ustaliłyśmy inny niż tradycyjnie przyjmowany w starszych opracowaniach zestaw cech polskich spółgłosek, istotnych z fonetycznego punktu widzenia. Wskazane w podręczniku kryteria charakterystyki zadecydowały o wyróżnieniu tylko trzech cech spółgłosek (a nie jak dotychczas pięciu). Okazuje się bowiem, iż żadna z dwu jakichkolwiek spółgłosek nie ma nigdy zestawu identycznych trzech cech, wobec czego taki ich zbiór jest zestawem wystarczającym dla charakterystyki każdej spółgłoski.

Danuta Ostaszewska, Jolanta Tambor, Fonetyka i fonologia współczesnego języka polskiego, 2006, s. 8

Gramatyka

rzeczownik rodzaj żeński odmienny

formy w tabelce: 

formy alfabetycznie: spółgłosce; spółgłosek; spółgłoska; spółgłoską; spółgłoskach; spółgłoskami; spółgłoskę; spółgłoski; spółgłosko; spółgłoskom

Pozostały wątpliwości? Brakuje czegoś w haśle?
Zobacz, co zyskują abonenci Dobrego słownika.
Sprawdź

Ciekawostki

Mogą Cię zainteresować również hasła

newsy, porady + e-book