Przykłady użycia autentyczne, starannie wybrane, zobacz też na blogu
W miejsce jednego, uniwersalnego języka ludzkości,
feministki proponują, aby poznać sposoby, w jaki kobiety i mężczyźni różnią się w poznaniu i byciu. Jedna ze znaczących perspektyw feministycznych głosi, że kobiety i mężczyźni reprezentują swoiste, antytetyczne doświadczenia i tożsamości.
NKJP: Ryszard M. Machnikowski, Spór o relatywizm w XX-wiecznej socjologii wiedzy naukowej, 2003
Papierosów nie traktowano już jako leku, ale jako nieszkodliwą dla zdrowia używkę. Stał się tak ważnym elementem krajobrazu kulturowego, że
feministki na przełomie XIX i XX wieku paliły publicznie, by okazać swą niezależność.
NKJP: Gazeta Wyborcza, 1994
Ile razy wspomnę w towarzystwie o dyskryminacji kobiet, rozmówca (lub rozmówczyni) pyta: „Ale nie jest pani chyba
feministką!”. I odsuwa się, jakby feminizm był groźną organizacją przestępczą.
Polski stereotyp
feministki to kobieta: a. brzydka, b. niezrealizowana (niekochana), c. może lesbijka, d. nie kocha dzieci, nawet jeśli je ma, a już na pewno e. fanatycznie nienawidzi mężczyzn.
NKJP: Gazeta Wyborcza, 1999
—
Feministki zarzucają mi, że jestem przykładem pisarza samca, bo w moich książkach ojciec jest ważny, a matka gotuje, robi kanapki i właściwie jej nie ma — mówi Huelle. — Jaki to jest zarzut? Tak byliśmy wychowywani, mama nie pracowała, prowadziła dom, ojciec chodził do roboty. Mama zaczęła pracować dopiero wtedy, gdy poszedłem do liceum, bo bieda była wtedy zbyt duża. Czy mam się tego wstydzić? Czy mam to krytykować?
Sebastian Łupak, Newsweek, 7–12.01.2014, numer 2, s. 88