lodołamacz

Wtedy wydawało mu się, że to trwa wieki, potem dopiero zrozumiał, że to musiały być sekundy. Zalała go fala wzruszenia i tęsknoty, gdy u szczytu schodów zobaczył dziewczynę, w której się zakochał pięćdziesiąt lat temu. W eleganckiej letniej sukience, skąpaną w słońcu, osłaniającą oczy dłonią, jednocześnie żywe zdjęcie jego przeszłości i ucieleśnienie wielu dekad miłości i przyjaźni. Łzy wzruszenia stanęły mu w oczach. Chwilę potem przedzierał się już w jej stronę przez tłum jak lodołamacz, roztrącając brutalnie ludzi.

KWJP: Zygmunt Miłoszewski, Jak zawsze, 2017