welarny

welarny (np. głoska)

Definicja

głoska welarna to taka, której miejscem artykulacji jest tylna część podniebienia; słowo specjalistyczne

Przykłady użycia autentyczne, starannie wybrane, zobacz też na blogu
Najczęściej spotykanym zaburzeniem artykulacji głoski [ɔ͂] jest właśnie jego [sic! — DS] substytucja samogłoską ustną [ɔ]. Ze względu na to, iż w zależności od sąsiedztwa fonetycznego czy pewnych opozycji samogłoski nosowe tracą swoją nosowość bądź są realizowane jako połączenie samogłoski [ɔ] ze spółgłoską welarną [ŋ], np. mąka [mɔŋka].

E. Kęsik, Percepcja i wymowa dzieci polskiego pochodzenia, wychowywanych w niemieckim środowisku językowym, praca magisterska, Wiedeń 2010, s. 65

Przypomnę, że miękkość jest tu opisana jako artykulacja niewelarna (tj . przednia), nieniska (wysoka lub średnio-wysoka) oraz wąska (tj. w pewnej fazie artykulacji grzbiet języka przylega do palatum w ten sposób, by powstała szczelina (...)).

I. Sawicka, Fonologia konfrontatywna polsko-serbsko-chorwacka, 1988, s. 106

Gramatyka

przymiotnik niestopniowalny

formy alfabetycznie: niewelarna; niewelarną; niewelarne; niewelarnego; niewelarnej; niewelarnemu; niewelarni; niewelarny; niewelarnych; niewelarnym; niewelarnymi; welarna | pokaż wszystkie formy

Pozostały wątpliwości? Brakuje czegoś w haśle?
Zobacz, co zyskują abonenci Dobrego słownika.
Sprawdź ofertę

Często sprawdzane

  • niżeli — Interpunkcja: kiedy postawić przecinek przed niżeli
  • i/lub — O poprawności i/lub
  • niemniejNiemniej i nie mniej

Ciekawostki

Mogą Cię zainteresować również hasła

newsy, porady + e-book