love story

Piętnastolatka z Legnicy, chora na białaczkę, też prowadziła blog i wkrótce w zakładce ulubione umieściła link do rakowego love story. Agata Maćkowiak błyskawicznie zaczęła z nią rozmawiać na gg i wymieniać się esemesami. Ada, mama chorej piętnastolatki, początkowo była zadowolona, że córka nie czuje się samotna, ale instynkt jej podpowiadał, że dorosła Agata powinna mieć koleżanki w swoim wieku

KWJP: E. Turlej, LOVE inne historie miłosne, Warszawa: Wielka Litera, 2016

Między tymi kwestiami arystokratyczna heroina Anna i jej kochanek Wroński szamoczą się z nieprzychylną dla ich romansu opinią społeczną, z rodzinami, między sobą, z samymi sobą i swoimi sinusoidalnymi stanami emocjonalnymi. Oczy niemal wszystkich bohaterów – więc i uwaga widzów – zwracają się na parę i jej perypetie. Ewidentną intencją Wrighta jest uczynienie tej miłości głównym wątkiem historii, nazywanej jedną z największych love stories wszechczasów. Łzy płyną na widowni potokami, czemu sprzyja aura quasi-rosyjskiej emocjonalności. Wright manipuluje emocjami widzów, kondensując takie efekty jak: długie ujęcia łzawych i poddańczo wiernych spojrzeń Aleksego, ekstatyczne wyznania Anny łączące miłość z morfiną i śmiercią oraz kilka subtelnych, i całkiem przez to pięknych, scen erotycznych. To wszystko. A wielki Lew Tołstoj przewraca się w trumnie.

kulturaliberalna.pl, 4.12.2012

Chodzi o to, żeby autor potraktował nas poważnie. Ot np. tak: „Trzydzieści pięć lat pracuję przy starym papierze i to jest moja love story” (Hrabal, Zbyt głośna samotność). Jeden z bohaterów Dżumy Camusa wciąż wymyślał pierwsze zdanie swojej książki i nie był w stanie posunąć się dalej. Można go zrozumieć, bo rzeczywiście bywa ono kluczowe.

KWJP: Justyna Sobolewska, Książka o czytaniu, Warszawa: Wydawnictwo Iskry, 2016