kosztela

Piękno nieba, ziemi i ludzi. Teraz jadę tam, odnajduję ścieżki, drogi zarośnięte krzewami, samosiejkami brzóz i olch, odkrywam z dzikiego wina stary dom. Drzewa owocowe są mi szczególnie bliskie, w ich konarach urządzaliśmy sobie kryjówki i różne zabawy. Niesamowity jest dziś widok starych koszteli, o ponadmetrowej grubości pnia, rozdartych w koronie z opadającymi ku ziemi gałęziami, pełnymi pięknych, dorodnych owoców!

KWJP: Alina Czerniakowska, Piotr Bączek, Marian Florek, Wakacyjne myśli, Niedziela 35/2013, 31.08.2013

Ostatni raz stary sad szaleje urodzajem jabłko przy jabłku od szczytu do ziemi. Młodsze drzewa w porę pokładły ciężar owocu na trawie. Podparły się o ziemię i czekają, aż wrzesień je zbierze. Grube konary wielkich drzew mogły się tylko załamać pod ciężarem na ostatek tak obrodzonych antonówek, koszteli, malinówek szarych i złotych renet. Nie odrosną. Czarne pnie sterczeć będą. Klęska. Stary sad ginie, smak minionych odmian, ich kolor, zapach już tylko wspomnieniem Kresów.

KWJP: Remigiusz Włast-Matuszak, wiersze Urodzaj, Akant 9/2013, 2013