dziurkacz

Michalina pracowała w tym samym budynku co Fabi, ale dwa piętra niżej. On w agencji reklamowej, ona w agencji konsultingowej, jako sekretarka. – Wiesz, że zawsze marzyłam o takiej pracy? – wyznała kiedyś Aleksowi. – Jako mała dziewczynka podkradałam mamie spinacze, dziurkacze, zeszyty i pinezki i bawiłam się w panią, która zarządza tymi skarbami. Nie wiedziałam wtedy, że taka praca ma swoją nazwę. Niektórzy uważają, że to mało ambitne zajęcie, ale ja je lubię. Wbrew pozorom mam swoją miniwładzę. To ja decyduję o terminach spotkań, no i mogę zamówić tyle spinaczy, ile tylko chcę, i takie, jakie mi się zamarzą. Ostatnio kupiłam w kształcie zwierząt.

KWJP: Natasza Socha, Godzina zagubionych słów, 2020