dalejże

U kogo była jakaś młockarka, uprząż czy żywioła, to ładowali na wóz i wywozili do kołchozu. Naznaczyli wyśrubowane normy, ile na rzecz kolektywnych gospodarstw zdawać mięsa, kartofli, mleka i zboża. Kto parę wołów czy koni trzymał lub trochę więcej ziemi miał, takiego zaraz przezywali kułakiem i dalejże rozkułaczać, zabierając mu ziemię. Po wsiach nawet stodoły rozbierano jako symbol dobrostanu i kułactwa. Tyle co chatkę z siedliskiem zostawili i ogródek przy niej.

KWJP: Marcin Sawicki, Ludzkie klepisko, 2019

– Walcz! – zawyła jego przeciwniczka, rzucając się na niego przez jaskinię. Łupek wpadł na skalną ścianę i z trudem się podniósł, próbując rozłożyć skrzydła w kolorze błota dla złapania równowagi. Czerwone szpony omal nie przeorały mu pyska, ale zdążył się uchylić. – Dalejże! – szydziła czerwona smoczyca.

Smocze proroctwo, Esensja 01/2016, 11.01.2016