artzinowy

Wiele artzinów charakteryzują Paweł Dunin-Wąsowicz i Krzysztof Varga w Parnasie bis. Słowniku literatury urodzonej po 1960 roku. Żeby poglądowo uzmysłowić specyfikę i obfitość podobnej wytwórczości, o której wyobrażenie dają już choćby artzinowe tytuły (niekiedy podlegające meandrującym modyfikacjom), środowiskowe umiejscowienie i zasięg oraz efemeryczność wydawnicza, czasem także niepewność co do precyzyjnych danych edycyjnych, warto wskazać, że autorzy przywołanego leksykonu w postaci osobnych haseł poświęcają swoją uwagę takim pisemkom jak: „Alfa” (1989–1994, Puławy), „Bee Hop” (1985, Zielona Góra), „Brütt” / „Chura” (1991, Bydgoszcz) (…)

Magdalena Lachman, Artziny jako medium (dla) sztuki, [w:] (Dy)fuzje: Związki literatury i sztuki w Polsce po 1945 roku, red. M. Lachman M., P. Polit, Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego, Muzeum Sztuki w Łodzi, Łódź 2019, s. 388