Kompendium dobrej polszczyzny

Reguła: 342. gramatyka: odniesienie zaimków w tekście (referencja)

Spis treści:

1. Słowo wstępu

Problematyka referencji zaimków w języku polskim, czyli ich odniesienia do wyrazów w tekście lub do elementów rzeczywistości, jest bardzo złożona. Reguła poniższa jest w zasadzie zalążkiem opisu, w którym zamieścić chcemy wyjaśnienie najczęstszych wątpliwości.

2. Odniesienie zaimka do zdania podrzędnego, a nie do zdania głównego

Chodzi tu o poprawność zdań w rodzaju

3. Odniesienie zaimka wprowadzającego zdanie podrzędne

Zaimek wprowadzający zdanie podrzędne odnosi się zwykle do ostatniego rzeczownika obecnego w zdaniu głównym. Dlatego za błędne składniowo uznaje się zdania takie jak poniższe:

4. Odniesienie zaimka do zdania głównego, a nie do zdania podrzędnego

Zaimek nie odnosi się tu do ostatniego po linii tekstu w lewo rzeczownika obecnego w zdaniu podrzędnym czy wtrąconym. To odwrotność sytuacji z punktu 2. Zobaczmy przykład:

5. Odniesienie zaimków typu siebie, niego, siebie samego

Przeanalizujmy następujące przykłady:

Całą treść widzą tylko użytkownicy pełnej wersji Dobrego słownika.

Zyskaj pełny dostęp do tej i 358 pozostałych reguł.

zamów