116. Użycie liczebników zbiorowych (troje, siedmioro)

I Nie wszystkie liczebniki główne mają swoje odpowiedniki w liczebnikach zbiorowych. Takie odpowiedniki w polszczyźnie istnieją dla
1. liczebników od dwa do dziewiętnaście (dwoje, troje, czworo, pięcioro, sześcioro, siedmioro, ośmioro, dziewięcioro, dziesięcioro, jedenaścioro, dwanaścioro, trzynaścioro, czternaścioro, piętnaścioro, szesnaścioro, siedemnaścioro, osiemnaścioro, dziewiętnaścioro);
2. liczebników oznaczających dziesiątki od dwadzieścia do dziewięćdziesiąt (dwadzieścioro, trzydzieścioro, czterdzieścioro, pięćdziesięcioro, sześćdziesięcioro, siedemdziesięcioro, osiemdziesięcioro, dziewięćdziesięcioro);
3. dwóch liczebników nieokreślonych: kilka, kilkanaście (kilkoro, kilkanaścioro);
4. poza tym istnieje jeszcze liczebnik zbiorowy oboje (obydwoje).

Ciekawe są spostrzeżenia Mirosławy Suciak:

Mało kto zdaje sobie dziś sprawę z faktu, że formacje dwadzieścioro–dziewięćdziesięcioro zostały wprowadzone do normy skodyfikowanej przez gramatyków dopiero pod koniec XIX wieku, wcześniej w ogóle nie były używane nawet w tekstach pisanych, a jednostki jedenaścioro–dziewiętnaścioro także stosowane były sporadycznie. Patrząc już dzisiaj z perspektywy czasu na nieustanne zmagania poprawnościowe w ciągu XX wieku, możemy stwierdzić, że skodyfikowana norma dotycząca użycia liczebników zbiorowych w zakresie 11–90 nigdy się w uzusie dostatecznie nie przyjęła. (Mirosława Siuciak, Działalność normatywna wobec problemu zmienności języka, (w:) Wybrane aspekty badań
nad normą językową, red. Piotr Zbróg, 2018, s. 110)

II. Liczebniki zbiorowe, typu dwoje, troje, czworo, pięcioro itd., używane są:

1.