Kompendium dobrej polszczyzny

Reguła: 312. obce znaki diakrytyczne: nazwy skandynawskie

Spis treści:

1. Słowo wstępu

Ze specjalnymi znakami alfabetów: szwedzkiego, duńskiego, norweskiego i islandzkiego sytuacja jest dość skomplikowana, ponieważ bywało, że nazwy własne i wyrazy zapożyczone z tych języków przychodziły do polszczyzny na przykład za pośrednictwem języka niemieckiego. Ponadto na gruncie na przykład norweskiego zachodziły zmiany norm ortograficznych.

Należy podkreślić zasadę ogólną, że w publikacjach naukowych i urzędowych wypada zachować pełen zestaw znaków używanych w tych językach (obce znaki diakrytyczne: nazwy obce (uwagi ogólne)).

2. Znaki diakrytyczne w języku fińskim

a) W języku fińskim występują litery różniące się od standardowych łacińskich, opatrzone znakami diakrytycznymi:

b) Problem ortograficzno-fleksyjny stwarza litera ä pojawiająca się na końcu wyrazów. W wymowie jest ona

c) Inaczej sprawy się mają, gdy na końcu występuje podwojone ä, takich nazw już

3. Znaki diakrytyczne w języku islandzkim

a) W języku islandzkim występują litery różniące się od standardowych łacińskich, opatrzone znakami diakrytycznymi:

b) W tekstach niespecjalistycznych można te litery oddać literami zastępczymi. Najczęściej zastępuje się .

Całą treść widzą tylko użytkownicy pełnej wersji Dobrego słownika.

Zyskaj pełny dostęp do tej i 334 pozostałych reguł.

zamów