dmuchacz

Bombki powstają w dmucharni. — Trzeba odpowiednio nagrzać szkło i lekko dmuchnąć w rurkę, tak jak dmucha się bańkę mydlaną — wyjaśnia Wiesława Fogiel, z zawodu piekarz. Dmucha bombki razem z mężem, choć najchętniej wyszkoliliby dmuchacza. Tyle że chętnych brak. Na naukę trzeba poświęcić co najmniej trzy miesiące. Pieniędzy za ten czas się nie dostanie. Adept wiele bombek zepsuje. Potem będzie zarabiał jakieś 2 tys. zł na rękę. — Który młody chciałby dmuchać w rurkę w ciasnym pomieszczeniu bez okien? — pyta Paweł Fogiel.

KWJP: Ewa Wołkanowska-Kołodziej, Dmucham i są święta, Gazeta Lokalna — Warszawa, 23.12.2011

— U nas dmuchacze są bardzo ważni. Jest ich aż osiemnastu. I żaden z nich nie jest przypadkowym człowiekiem. (...) — Guńka zachwala naszą drużynę w pomarańczowych strojach. — To nie jest lekka robota. Ci ludzie stoją na mrozie, w wielkim huku. Mają specjalne światła tylko dla nich, żeby wiedzieli, kiedy mają się włączać do akcji. Jak ruszają, to schodzą równo z góry co dwa metry, wszyscy się razem odwracają, jedni mają przedłużone rury i dmuchają w dalszy tor, inni oczyszczają tor bliższy — słyszymy dalej.
To może nie jest opis pracy bardzo skomplikowanej, ale Guńka zapewnia, że z dmuchaczami na obiektach na całym świecie bywa różnie. — Trafiają się tacy, którzy nie wiedzą, kiedy dmuchawę włączyć. A tu nie może być fuszerki, bo rozbieg jest najważniejszy dla bezpieczeństwa. Tam każdy błąd w przygotowaniu może się bardzo źle skończyć dla skoczka, który pędzi, a w końcówce, na progu to już właściwie jedzie na palcach — mówi Guńka. — (...) W każdym razie na Wielkiej Krokwi już sprawdzeni w bardzo trudnych warunkach, bo już sporo konkursów w bardzo niewdzięcznej pogodzie przeprowadziliśmy — dodaje.

sport.pl, 14.02.2021