artzin

Artziny bywają traktowane jako przejaw aktywności subkulturowej lub quasi-subkulturowej. Wydziela się je z szerokiej produkcji (fan)zinów, czyli gazetek tworzonych przez społeczności fanowskie (…) Wyodrębnianie na tym tle artzinów stanowi usankcjonowaną praktykę, co wiąże się z potraktowaniem ich jako forum do prezentacji charakterystycznej odmiany twórczości dającej się sytuować w polu literackim lub do tego pola aspirującej (czy szerzej: w sferze zjawisk mających na celu dawanie upustu ekspresji artystycznej, której najbliżej do tak czy inaczej pojętej działalności pisarskiej). Właśnie z tego powodu osobne miejsce poświęca się im w opracowaniach dotyczących (fan)zinowych produkcji albo wręcz kataloguje czy omawia się je jako byty odrębne. Daje temu wyraz choćby Dariusz Ciosmak, gdy w przygotowanej przy udziale także innych autorów Antologii zinów 1989–2000 (książka jest de facto leksykonem, nie antologią) tworzy osobny dział poświęcony właśnie artzinom, przywołując w nim ponad 170 tytułów.

Magdalena Lachman, Artziny jako medium (dla) sztuki, [w:] (Dy)fuzje: Związki literatury i sztuki w Polsce po 1945 roku, red. M. Lachman M., P. Polit, Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego, Muzeum Sztuki w Łodzi, Łódź 2019, s. 386–387