307. Wołacz imion żeńskich
I. Istnieją dwie proste reguły dotyczące odmiany imion żeńskich w wołaczu. Pierwsza mówi, że imiona zakończone na -a otrzymują w wołaczu końcówkę -o, np.
Druga — problematycznym wołaczem od imion zakończonych na -la. Tym zajmiemy się poniżej.
III. Weźmy przykładowo imiona Mariola i Maryla. Według wyżej
IV. Nie będziemy dłużej potęgować niepewności. Wykonaliśmy kwerendy korpusowe i nasze ustalenia są następujące:
V. Podobnie nieprosto jest z imionami żeńskimi zakończonymi na -ja lub -ia wymawiane jako [ja], które mogą być kojarzone ze
Monika — Moniko, Urszula — Urszulo, Zofia — Zofio.Druga reguła mówi, że zdrobniałe imiona żeńskie otrzymują w wołaczu końcówkę -u, jeśli kończą się na -ia, np.
Asia — Asiu, Madzia — Madziu, Gienia — Gieniu,lub otrzymują w wołaczu końcówkę -o, jeśli kończą się -Va (gdzie V symbolizuje spółgłoskę), np
Kama — Kamo, Mariolka — Mariolko.II. Z powyższymi regułami wiążą się jednak dwie komplikacje. Pierwsza dotyczy używania w wołaczu form mianownikowych: Kama!, Mariolka!, Monika!. Na ten temat więcej w regule odmiana nazw i rzeczowników (przypadki): wołacz od imion (Filip! czy Filipie!, Marto! czy Marta!).
Druga — problematycznym wołaczem od imion zakończonych na -la. Tym zajmiemy się poniżej.
III. Weźmy przykładowo imiona Mariola i Maryla. Według wyżej
IV. Nie będziemy dłużej potęgować niepewności. Wykonaliśmy kwerendy korpusowe i nasze ustalenia są następujące:
V. Podobnie nieprosto jest z imionami żeńskimi zakończonymi na -ja lub -ia wymawiane jako [ja], które mogą być kojarzone ze
Pełna treść tej i 448 pozostałych reguł dostępna w abonamencie.
W cenie jednej kawy na miesiąc.
sprawdź